اينكه از چه موقع مصرف سيمان در ايران باب شده است چندان مشخص نيست . ولي آنچه كه مسلم است ورود سيمان به ايران توسط بيگانگان انجام گرفته است ، كه از آن براي ساختن بناهايي نظير كليساها ، سفارتخانه ها و تأسيسات بندري استفاده مي كردند .با شروع قرن چهاردهم هجري شمسي ، سرعت گسترش كارهاي زير بنايي آنچنان بود كه كيفيت و كميت محصولات سنتي جوابگوي نياز كشور نبود . اين نياز به ويژه با فكر احداث راه آهن دولتي و لزوم ساخت پل‌ها ، تونل‌ها و ايستگاه‌هاي متعدد ، محسوس تر شد . قبل از 1314 ايران چهارمين كشور وارد كننده سيمان در دنيا بود . رشد و گسترش كارهاي عمراني و زيربنايي در اين سرزمين ايجاب ميكرد كه هر روز مقدار بيشتري سيمان وارد كشور شود . سيمان كالايي است ارزان ، سنگين وآسيب پذير و نيز هزينه حمل و نقل آن در مقايسه با قيمتش بسيار بالاست ، در نتيجه تمام كشورهاي دنيا براي رفع نياز خود به سيمان اقدام به احداث كارخانه سيمان كردند . فكر ايجاد كارخانه سيمان در ايران و انجام بررسي هاي لازم روي مواد اوليه مناسب جهت توليد سيمان از سالهاي 1307 آغاز شد . به دنبال آن در سال 1310 بين دولت ايران و شركت ايران و سوئد قرارداد خريد يك كارخانه سيمان ساخت شركت F.L.Smidth دانمارك به ظرفيت 100 تن در روز بسته شد . هزينه اولين كارخانه سيمان ايران از محل عوايد حاصل از ماليات قند و شكر تأمين شد و بهاي آن به صورت خشكبار و ساير فرآورده هاي كشاورزي به دانمارك پرداخت شد . بهاي تمام شده اين كارخانه پانزده ميليون ريال بود .